Αγαπημένα μου παιδιά,

Πάει πολύς καιρός, έχει περάσει λίγος χρόνος ή ήταν μόλις χθες, που περάσατε τη βαριά πράσινη πόρτα για τελευταία φορά, έχοντας σφιχταγκαλιασμένα τα όνειρα σας και χρυσοφτέρουγες τις ελπίδες στους ώμους σας, έτοιμοι να πετάξετε στον ουρανό της ζωής για να καταντήσετε τον κόσμο όλο;

Είναι τρομακτικά απέραντος ο ουρανός και σαγηνευτικά τέλεια η Δημιουργία και σας μάγεψαν σας παρέσυραν, σας ξεγέλασαν ίσως, στην προσπάθειά σας να γίνετε φωτεινοί ιχνηλάτες στην πορεία καθομοίωσης Eκείνου. Είναι βέβαιο όμως ότι δεν φοβηθήκατε, δεν δειλιάσατε, δε συμβιβαστήκατε γιατί είχατε γερή αφετηρία και σοφή φροντίδα στα πρώτα σας φτερουγίσματα και σήμερα είμαστε όλοι υπερήφανοι για τις επιτυχίες σας και τη λάμψη σας.

Θυμάστε; Έξι, δώδεκα, δεκατρία χρόνια, έχετε ανέβει όλα τα σκαλοπάτια μου, έχετε παίξει σε κάθε γωνιά μου, έχετε χτυπήσει σε κάθε χαλικάκι μου, έχετε γεμίσει με γέλια, χαρές και κλάματα κάθε αίθουσά μου! Ακόμη κι ο αέρας πάνω από το χώρο του Σχολείου, που πεισματικά δε θέλει να μας αφήσει, μπορεί να μαρτυρήσει κάθε σκανταλιά, κάθε αγαθό έργο, κάθε γλυκιά εφηβική σκέψη, που μοιραζόσασταν, άθελά σας, μαζί του. Πόσοι αξιόλογοι άνθρωποι σας κράτησαν το χέρι για να γράψετε, σας φώτισαν το νού για να σκεφθείτε, σας χάραξαν τα όρια για τις πατημασιές της ζωής; Πόσοι ογκόλιθοι της διανόησης δε σας συμβούλεψαν, δε σας μύησαν, δε σας προέτρεψαν  στους τρόπους που το καλέμι της γνώσης θα πρέπει να χαράζει το μάρμαρο της ύπαρξης για να μορφοποιήσετε το δικό σας δημιούργημα; Τους θυμάστε;

Αλήθεια, εμένα με θυμάστε;  Που; Πότε; Γιατί;  Πώς το δείχνετε; Με ένα απλό χαμόγελο; Με μία φευγαλέα νοσταλγική σκέψη; Με μία αόριστη υπόσχεση; Η εμπράκτως;  Όλα μπορώ να τα πιστέψω, εκτός από αυτό το ¨ εμπράκτως¨ . Ξέρετε εξακολουθούν, εδώ να σημειώνουν κάθε μέρα τις απουσίες, όπως τότε. Και έχω γεμίσει τόμους ολόκληρους λευκών σελίδων άγραφης ιστορίας, αδικαιολόγητης απουσίας. Μήπως σας παρέσυρε κάποιος, μήπως σας αλλοτρίωσε κάτι; Μα αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν βαθιές οι ρίζες, δεν ήταν ανθεκτικό το υλικό…

Αγαπημένοι μου,

Λυπάμαι που πρέπει να το επαναλάβω, για όσους δεν το έχουν καταλάβει, για όσους το αγνόησαν, για όσους το διέγραψαν. Δεν είστε σαν τα άλλα παιδιά της λήθης. ΕΙΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ! Είστε διαφορετικοί. Έχετε τη “βατσίνα” στην ψυχή σας. ΕΙΣΤΕ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΤΟΥ ΠΣΠΘ! Ανήκετε σε μία οικογένεια πλούσια σε συναίσθημα και απαράμιλλη σε ιστορία. Μόνο που για να ξαναδιαβάσει κάποιος ολοκληρωμένη αυτή την ιστορία θα πρέπει να συνθέσει όλο το “παζλ”. Και τα κομμάτια αυτού του  “παζλ” είστε εσείς. Δεν μπορεί κανείς να σας αγνοήσει, αλλά κι εσείς  δε δικαιούστε να αφήσετε με κενά την εικόνα, που οι Θεσσαλονικείς έχουν κλείσει μέσα στην καρδιά τους.

Και είναι καιρός να ξαναδιαβάσουμε ολόκληρη την ιστορία, από την αρχή. Χωρίς ελλείψεις και κενά. Μαζεμένοι γύρω από την εστία. Συσπειρωμένοι γύρω από το ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΟΥ ΠΣΠΘ, ο οποίος πρέπει να ξαναγεννηθεί, πρέπει να ξαναπετάξει για να κυματίσει τη σημαία στους αιθέρες της καταξίωσης.

Θα είστε όλοι εδώ στις 28 Ιανουαρίου 2012. Θα πάρω απουσίες. Είναι απαραίτητο να ξαναζωντανέψει η μεγάλη αγκαλιά. Ελάτε, ίσως να χρειάζονται επιδιόρθωση τα φτερά σας, τα όνειρά σας, η πυξίδα σας….

Θα είναι εδώ και πάλι οι γνωστοί μάστορες…

Σας περιμένω,
Με αγάπη
Το Σχολείο σας